Afmæliskrapp II

Fyrir þá sem finnast semí-fúnksjónell geislasverð ekki nógu grand afmælisgjöf þá má líka benda á þetta:



Ekki amalegt að hafa einn svona í stofunni. Eða máske tvo.

Afmæliskrapp

Í dag eru 15 dagar í 27 ára afmmæli mitt.

Þeim sem vilja gleðja mig í tilefni af því er vinsamlegast bent á þetta:



Það væri magnað að geta skipt út kornflexpakka-geislasverðunum sem ég á út fyrir alvöru stöff. Kornflex-sverðin hafa nefnilega takmarkað skemmtanagildi.

Mig langar helst í rautt (Darth Vader rúlar) en það er reyndar leiðinlegt að enda með nokkur rauð ef ég skyldi vera heppinn og margir hugsa hlýlega til mín. Tegundin er því algjörlega frjáls.

Japans-tilviljanakrapp

Við skötuhjúin dvöldumst stóran hluta af Japansferð okkar í hinni hressandi stórborg Osaka, en fórum í nokkra daga rúnt undir lok dvalarinnar um japönsku landsbyggðina (ég held að tvíburasysturnar sem við gistum hjá hafi örugglega haft gaman af því að losna við 3 risastóra vesturlandabúa úr 50 fm2 íbúðinni sinni í nokkra daga). Við fórum m.a. til Hiroshima, skoðuðum minnisvarða og söfn um grimmdarverkin sem þar voru framin, og fórum út í hina geysifallegu Miyajima-eyju. Þar gistum við á Hiroshima Youth Hostel, sem var hið prýðilegasta farfuglaheimili. Ég deildi þar herbergi með 5 öðrum gaurum, bæði japönskum og ekki-japönskum. Ég spjallaði aðeins við tvo ekki-japanska gaura sem gistu með mér í herbergi, einn frá Sviss og annan dreng að nafni Daniel frá Brasilíu. Þessi Daniel var einmitt á leiðinni út í eyjuna daginn eftir, þannig að við spjölluðum um hvernig væri best að komast þangað og eitthvað fleira.

Líða svo nokkrar vikur þangað til ég tók þá strategísku ákvörðun að skella mér á vefsetur Arnljóts Bjarka fv. menntskælings, sem dvalið hefur undanfarið við nám í Japan. Ég reyndar hélt að hann væri kominn heim úr þeirri dvöl en svo virðist ekki vera. Ég kom hvorteðer ekkert nálægt Tókýó í Japansreisunni þannig að ég hef nokkuð góða afsökun fyrir því að hafa ekki bankað uppá.

Eníhú, hann er með vísanir á ýmsar síður sem Íslendingar sem dvalið hafa í Japan halda úti. Ég fór eitthvað að skoða þær svona til að fá á tilfinninguna hvernig aðrir Íslendingar upplifa Japan. Rakst ég þá á þennan pistil þar sem maður að nafni Maggi skrifar:

"Ég og Daniel, félagi minn frá Brasilíu, höldum saman af stað frá Tokyo stöðinni korter í tólf í kvöld en síðan skilja leiðir í Kyoto þar sem ég held áfram til Hiroshima en hann eitthvert annað."

Þegar ég las þetta þá rifjaðist upp fyrir mér að þegar ég sagði mínum brasilíska Daniel frá því að ég væri frá Íslandi þá sagðist hann einmitt þekkja íslending að nafni Magnús. Ég sagðist ekki kannast við þann ákveðna Magnús, en núna veit ég þó allavega um hvern hann var að tala.

Lítill heimur indíd.

Kanakrapp

Jared vinnufélagi minn skrifar skemmtilega pistla út frá sjónarhorni ameríkana á Íslandi. Krappetíkrapp mælir með þeim skrifum.

Dónalegt Japans-krapp

Í Japan náði ég að koma mér upp dágóðu safni af dónalegum japönskum dúkkum. Japanir eru einmitt mjög dónalegir, eiginlega hrottalega dónalegir. Það eru ekki öll lönd með sérstaka vagna í neðanjarðarlestum á álagstímum sem eru bara ætlaðir konum (mótbragð gegn japönskum dónum sem fá sitt helsta kikk út úr því að gera sér dælt við konur án þeirra samþykkis í þrengslunum sem myndast).

Þessar dúkkur eru eiginlega of dónalegar til þess að ég geti með góðri samvisku látið það vera að deila þeim með æstum lesendum Krappetíkrappsins.

Ég bið börn og gamalmenni í hópi lesenda að hætta lestri hér og snúa sér að öðru.



Meiri dónalegheit seinna ef viðbrögð lesenda gefa tilefni til þess.

Deftones-krapp


Þetta er möst-bæ, hressandi þegar það uppgötvast að gömul uppáhaldshljómsveit er búin að gefa út nýjan disk án þess að ég hafi nokkuð vitað til þess að það væri á döfinni.

Póllandskrapp IV

Mér finnst ég bera skyldu gagnvart æstum lesendum Krappetíkrappsins að bæta þeim upp seinustu færslu, sem eftir á að hyggja var ekki alveg að gera sig (ég átta mig núna á því að viðbrennt kjöt á ekkert erindi á internetið).

Til að gera það ætla ég að kynna fyrir lesendum lítinn en mikilvægan hluta af menningararfi Pólverja sem ég var svo heppinn að ná að importera til Íslands eftir svallreisuna frægu. Þetta er hljómsveitin VOX (sem á örugglega eitthvað skylt við hina geðþekku íslensku sveit VAX).



Ale feeling
Stayin' alive

Vonandi ná þessir smellir að fá æsta lesendur til að reisa sig á fætur og dansa eilítið. Ekki veitir af.

Póllandskrapp III

Gaman að segja frá því að ef pöntuð er nautasteik á pólskum veitingastað, og beðið er um að fá hana medium steikta, þá eru greinilega allar líkur á því að niðurstaðan verði eitthvað í líkingu við þetta:



Þessi steik bragðaðist reyndar ágætlega svona fyrir utan þetta svarta. Ég hafði bara ekki geð í mér að kvarta miðað við að fyrir þennan rétt var verið að rukka u.þ.b. 580 kr.

Póllandskrapp II

Þessi Póllandsferð var óneitanlega svall hið mesta. Svo mikið svall að flestar þær myndir sem ég tók sem voru á annaðborð af fólki innihalda annað hvort mig í annarlegu ástandi eða þá einhverja vinnufélaga í tiltölulega annarlegu ástandi (enda var hægt að fá móhító á hlægilegu verði). Ég hef því enga aðra kosti en að pósta eftirfarandi myndum, sem gefa virkilega skemmtilegan þverskurð af Varsjárborg.

Póllandskrapp

Annars er ég farinn í fjögurra daga svallreisu til Varsjárborgar með vinnunni. Hef örugglega frá einhverju krassandi að segja þegar ég kem til baka (og einhverjar líkur eru á að eitthvað af því rati hingað).

Myndakrapp I

Best að pósta hérna einni fallegri mynd frá Miyajima-eyju til að bæta upp fyrir flatbökurnar í fyrri færslu.

Svíapítsukrapp

Sá hluti dyggra lesenda Krappetíkrappsins sem hefur dvalið í Svíþjóð í lengri eða skemmri tíma, og þrá heitar en nokkuð annað að upplifa sænska flatbökugerð í eitt hinsta sinni, ættu að æsast mjög yfir eftirfarandi myndum. Aðrir ættu að æsast eitthvað minna.





Þessar hrottalega girnilegu flatbökur eru í boði Pizzeria Torino í Helsingborg.

Heima-krapp

Þá hefur Norðurlandsdeild Krappetíkrappsins snúið aftur úr svaðilför mikilli til Austurlanda fjær, hundtryggum lesendum án efa til mikillar gleði. Ég held að það verði lítið um ferðasögur hér á Krappetíkrappinu (þó er til nóg af þeim), ég held að ég kjósi frekar að segja þær í eigin persónu þegar ég hitti títtnefnda hundtrygga lesendur á förnum vegi (og þá tryggi ég að ég fæ örugglega ekki þetta "er-ég-ekki-búin(n)-að-lesa-þetta" lúkk þegar ég byrja á einhverri hnyttinni sögu). Verið bara ófeimin við að spyrja mig út í ferðina, ég hef mjög gaman af því að tala um hana. Kannski ég skelli inn einhverjum myndum þegar fram líða stundir. Fylgist með.

Það verður engin frekari útgáfa á afrekum á sviði karaoke-söngs vegna skorts á góðum hljóðritunum. Það er reyndar til á stafrænu bandi hjartnæm útgáfa undirritaðs á smellinum "Nookie" með Limp Bizkit, en hún sýnir það því miður að ég var (öllum að óvörum) ekki fæddur til að rappa (Rage against the machine lagið sem ég tók sannaði það enn frekar). Á hinn bóginn virðist ég koma einkar sterkur inn í ballöðunum. Ég og Agneta hin sænska tókum hrottalega tilfinningaríkan dúet og sungum einhverja vellu sem var upphaflega flutt af Celine Dion og Barbru Streisand (ég fékk að vera Barbra). Ég hafði reyndar aldrei heyrt það lag áður en tókst samt að skila því af mikilli prýði. Ég er kannski hinn nýji Davíð Smári? Át with the óld, inn with ðe njú.

Meira Japan-krapp



Krappetíkrapp kynnir enn á ný með stolti, vegna fjölda áskorana:

Farbror Willy í karaoke, part II

Þetta framlag er tileinkað þeim efasemdamönnum sem töldu Farbror Willy algjörlega ófæran um að syngja geldinga-diskó. Það hefur hér með verið afsannað.

(Sem fyrr eru smá skruðningar þegar mestu lætin eru en það er nú bara sjarmerandi)

Japan-krapp

Krappetíkrapp kynnir med stolti:

Farbror Willy í karaoke (í frekar krappí hljómgaedum)

Meira seinna...

Lærdómskrapp

Lærdómur dagsins: Þú ætlar að svara pósti frá vinnufélaga, og vilt stríða honum aðeins með því að senda honum eitthvað heimskulegt fleim í hástöfum og alles. Eitthvað hressandi vinnustaðaflipp til að lífga upp á daginn. Þú smellir á póstinn, svarar honum eins og þú sért að skrifa til vinnufélagans og sendir án þess að horfa á viðtakandann. Þegar þetta er gert ógætilega þá eru góðar líkur á því að þú hafir óvart svarað næsta pósti fyrir neðan. Sá póstur gæti hafa verið komið frá starfsmanni virðulegrar bankastofnunar út í bæ, sem þú hefur einmitt verið í prúðmannlegum viðskiptalegum samskiptum við þennan dag. Þetta gæti verið frekar neyðarlegt.

Og annar lærdómur er sá að ef þú ert starfsmaður virðulegrar bankastofnunar og færð allt í einu frekar dónalegan póst í hástöfum frá starfsmanni hugbúnaðarfyrirtækis (sem hefur verið kurteisin uppmáluð í samskiptum sínum við þig hingað til) þá er vinsamlegast mælst til þess að þú takir þeim pósti eins og hverju öðru góðu flippi og eyðir honum (ég reyndar veit ekki hvort það var raunin í þessu tilfelli, ég hef ekki fengið neitt svar).

Hjólakrapp II

Afrek helgarinnar var að hjóla til Grenivíkur og til baka. Reyndar svindluðum við með því að tjalda á staðnum á milli ferða þannig að afrekið skorar ekki eins hátt fyrir vikið (en á móti kom að við þurftum að hjóla með fullt af krappi á bakinu, því ekki búum við svo vel að eiga svona hliðarpoka eins og allir túristarnir eru með).

Hérna sést fallega útihátíðar-kúlutjaldið sem brúkað var í ferðinni (í boði Ericsson T610).



Þetta tjald hafði verið notað einu sinni áður, og það var á hið hrottalega Leeds Festival árið 2000 (örugglega eina silfurlitaða kúlutjaldið sem var notað á þeirri hátið og lifði hana af). Þegar ég kom heim eftir þá suddahelgi með leðjuna upp að handarkrikum, þá steingleymdi ég að viðra tjaldið þangað til nokkrum vikum eftir hátíðina. Ég hafði því aldrei þorað almennilega að nota gripinn eftir það af ótta við að stækjan yrði óbærileg (hún vandist nú furðu fljótt).

Þannig að nú er bara eftir að fara út fjörðinn vestan megin. Hringvegurinn svo þar á eftir.

Eldsneytiskrapp

Lenti í því að horfa á mjög hressandi innslag á Aksjón áðan þar sem verið var að fjalla um nýopnaða strax-búllu/sjálfsafgreiðslubensínsstöð útí Þorpi (ég reyni helst aldrei að fara út fyrir á nema tilneyddur þannig að ég geri ekki ráð fyrir að verða fastakúnni). Þar var talað við einhvern snilling hjá Olís, sem lét þessi gullnu orð falla (sirkabát orðrétt) þegar hann var inntur um ástæðu þess að opna þessa bensínstöð:

"Við höfum fundið fyrir vaxandi áhuga fólks á að kaupa ódýrt bensín."

Áhugi fólks á því að eyða sem minnstu í heimilisbílinn hefur einmitt verið í sögulegri lægð í 30 ár... Ókei þetta kannski hljómar ekki eins absúrd hérna og þetta gerði læv on tíví, en mér fannst þetta nokkuð súrt komment.

Grohl-krapp

Hérna er assgoti gott viðtal við Davíð Grohl. Maður fyllist óbærilegu þjóðarstolti við að lesa hann ausa lofi á íslenskt brennívín (sem mér finnst reyndar hrottalegur drykkur). Gríðarlega góð landkynning.

Hjólakrapp

Í gærkveldi gerðum við Banna okkur lítið fyrir og hjóluðum Eyjarfjarðarhringinn. Og þá er ég ekki að tala um einhvern sissí Eyjarfjarðarhring sem nær bara inn að Hrafnagili, ónei, þessi var almennilegur og náði inn að Melgärðismälum og väl það. Gróf ágiskun er að þetta hafi verið rúmlega 60 km. rúntur. Klikkuðum þó hrottalega á því að safna áheitum áður en lagt var af stað, eins og ku víst vera móðins þegar lagt er upp í svona langferðir.

Fallegar myndir í boði Ericsson T610:



Það eitt er þó ljóst að minn óæðri endi er ekki í góðri æfingu í að dvelja langdvölum í öfgafullu návígi við reiðhjólahnakka. Ó mig auman.