München-krapp: Zugspitze-Österreich Tagesausflüge

Einum atburði sumarsins hefur hingað til ekki verið gerð nógu góð skil á Krappetíkrappinu en það er þegar æðstiprestur väfsätursins (s)krapp í hressingarvist til þeirra frómu skötuhjúa Brynjars og Ástu á Mjaðarvöllum í Bæverjalandi. Úr því verður nú bætt.

Yfirferðin hefst þegar búið var að redda splúnkunýrri Samsúng digitalkameru og því orðið mögulegt að dokúmentera reisuna fyrir alvöru. Þá skelltu Brynjar og æðstipresturinn sér í svokallað Tagesausflüge, þ.e. dagsferð út fyrir bæjarmörkin.


Rennt var út á átóbaninn og stefnan tekin rakleiðis á þýsku Alpana.


Það dugði ekkert annað en þriðja-flottasta módelið af BMW jeppa til að ferja okkur á milli staða.


Fyrsta stopp var hvorki meira né minna en hæsti tindur Þýskalands, Zugspitze. Hér sést Brynjar æja (á? eyja?) taka pásu á leiðinni upp. Að sjálfsögðu var tindurinn klifinn á tveimur jafnfljótum. Það er bara einhver ljósbrella að það virðist glitta í lest þarna lengst til hægri á myndinni.


Á fyrsta áningarstað reisuðum við upp í hæstu kaþólsku kirkju í Þýskalandi. Brynjar vann.


Þar gafst svo upplagt tækifæri til sjálfsmyndatöku.


Eftir stutta schnitzel-pásu var haldið upp á tindinn. Þar var svo útsýni til allra átta. Hér sést Brynjar líta dreyminn á svip yfir til Austurríkis og Ítalíu.


Hann var sáttur við að upplifa hæsta bjórgarð Þýskalands.


Ekki nóg með það heldur var þarna líka hæsta internettenging Þýskalands. Skilst að þúsundir þjóðverja leggi leið sína upp á tindinn til að upplifa þá geggjun að senda tölvupóst úr 3.000 metra hæð yfir sjávarmáli. Það sést líka á sturluðum svip þessara þjóðverja að sú lífsreynsla er engu lík.


Það var boðið upp á vír til að hanga í á leiðinni niður. Það var ágætt.


Við borguðum svo hátt í 10 evrur í vegatoll fyrir að fá að keyra inn í Austurríki og eyða u.þ.b. 30 mínútum þar. Það var alveg þess virði. Verst að þeir skuli ennþá ríghalda í gamlar og úreldar hefðir eins og hraðatakmarkanir úti á þjóðvegum.


Eitthvað þýskt keisara-nöttkeis lét reisa þennan kastala. Hann var fínn allavega svona úr fjarlægð. En bé-emm-vaffinn er samt svakalegur. Að ekki sé minnst á Brynjar.


Síðasti viðkomustaður var svo Andechs-klaustrið, sem vill svo skemmtilega til að er með sína eigins bruggverksmiðju.


Til að ná upp þorstanum skruppum við upp í kirkjuturninn. Það reyndist mjög praktísk hugmynd að klára það af áður en bjórgarðurinn var tekinn fyrir.


Mikill sviti og þorsti braust út.


Turninn sigraður.


Til tilbreytingar þá var bjórinn drukkinn úr svokölluðum dverg-krúsum sem aðeins innihalda 0.5 lítra af öli.


Brynjar fékk að pósa með krúsinni, en gat því miður ekki stundað mikla drykkju vegna skuldbindinga sinna við bé-emm-vaffinn.


Samband Brynjars og æðstaprests Krappetíkrappsins komst svo á æðra stig þegar þessi sniðugi fídus uppgötvaðist á nýju samsúng digitalkamerunni.

Yfirferðin verður ekki lengi í bili, en æstir lesendur eru eindregið beðnir að sýna biðlund, von er á frekari æstum myndaseríum úr þessari orlofsferð frekar fyrr en síðar. Þangað til er bent á umfjöllun mjaðarvallafurstans um þessa reisu.

*********************************

Verslunarmannahelgin var annars einkar ljúf og þægileg. Ég stundaði það þó grimmt að veita tjaldvörðum skátahreyfingarinnar nauðsynlegt aðhald eins og RobbiK hefur þegar gert að umtalsefni. Mér hefði annars fundist eðlilegra að fólki í mínum árgangi hefði verið meinaður aðgangur að tjaldstæðunum núna í ár, því við vorum auðvitað á aldrinum 18-23 ára þegar Halló Ak var hvað suddalegust upp úr '96 og eigum stærstan þátt í að gera hana að þessu gómorríska svallpartíi sem hún hefur verið undanfarin ár. Það væri þá eðlilegast að refsa okkur núna með því að útiloka okkur frá tjaldstæðum, tívólíum og skyndibitastöðum, en ekki þessu ljúfa unga fólki sem hefur aldrei og mun aldrei gera flugu mein.

Hraunsvatnskrapp

Útsendari Krappetíkrappsins brá fyrir sig betri fætinum í gær og reyndi fyrir sér í stangveiði í hinu legendaríska Hraunsvatni í Öxnadal ásamt útivistargörpunum Rúnari L. og Gunna Jóh.


Veiðimenn voru með eindæmum ferskir eftir röltið upp að vatninu.

Á þessum tímapunkti hafði útsendari Krappetíkrappsins orðið fyrir fyrstu skordýraárás dagsins. Þegar göngumenn nálguðust vatnið fann hann stingandi sársauka aftan á vinstra læri, og gaf í framhaldinu frá sér einkar kvenleg kvalaóp sem óstaðfestar fregnir herma hafi heyrst alla leið úti á Dalvík. Orsök kvalanna reyndist svo hafa verið óskilgreindur bitvargur sem hafði smeygt sér inn um buxnaskálm útsendarans og japlað með áfergju á bragðgóðu aftanálærisholdi hans. Útsendarinn harkaði þó þetta áfall af sér af einskærri karlmennsku og tvíefldist í veiðimennskunni.


Orðið á götunni var að besta veiðivonin væri inni í botni dalsins.


Þar var þetta líka fína útsýni út að Hraundröngum.


Þegar búið er að festa spúninn í botni vatnsins er mjög hentugt að hafa Harrý Potter 7 til að glugga í á meðan beðið er eftir prófessjónal aðstoð við að losa spúninn.


Kassmæer.


G. Jóh að störfum.


Fyrsti fengur dagsins var þessi fína 160 gramma bleikja.


Rúnar L. að störfum.


Bara ef útsendari Krappetíkrappsins hefði eytt brotabroti af þeim tíma í veiðimennsku sem fór í sjálfsmyndatöku þá hefði fengur ferðarinnar örugglega slegið öll met.


Sjá síðustu athugasemd.

Eyfirskir annálar segja frá forneskju mikilli sem á að hafa orðið innlyksa er dalurinn lokaðist í miklum skriðuföllum og fylltist brátt af vatni. Forneskjan á að hafa aðlagast breyttum aðstæðum og lifað að mestu leyti undir vatnsyfirborðinu. Eftir landnám þá komst forneskjan í feitt þegar öxndælskir bændadurgar fóru að sækja fisk í vatnið og urðu henni oftar en ekki að bráð er þeir réru grunlausir á vatninu.


Hér pósar Gunni Jóh. með téðri forneskju.


Gríðarlega atvinnumannslegur útbúnaður, s.s. vöðlur, tryggðu frábæran afla.


Mynd tekin af útsendaranum fyrir 2008 Krappetíkrapp dagatalið.


Gleðin var ríkjandi er halda átti heim á leið eftir góðan dag á þessum yndislega stað.

Næsta skref verður að sjálfsögðu að fá sér stangveiðileik í Wii-skrýmslið til að geta æft köstin heima í öryggi stofunnar laus við áreiti öxndælskra bitvarga. Verst að í stað þeirra koma skapillir Akureyrskir geitungar sem eru lítt skárri. Einn þeirra gerði sér einmitt lítið fyrir og boraði gat á olnboga útsendara Krappetíkrappsins þar sem hann sat á rúmstokki sínum í morgun og vissi sér einskis ills von. Kvenlegu ópin í það skiptið voru töluvert kraftmeiri en daginn áður ef eitthvað er. Þetta reyndist því heldur óhagstæð helgi skordýrabitslega séð fyrir greyið útsendarann.

Roskilde-krapp II

Ég virðist hafa þróað með mér eitthvað undarlegt blæti fyrir stígvélum á nýafstaðinni Róskilde-hátíð.









Sá sem þróaði ekki eins sterkt blæti með sér var Gunni Jóh, sem hér sést vaða leðjuna forviða á svip í ökklaháum skóm og hagkaupspokum.



Hann svissaði reyndar yfir í stígvél stuttu seinna og skipti þá í leiðinni út "forviða"-svipnum fyrir "krapp, af hverju er ég ekki heima í Nintendo Wii?"-svipinn. Hann komst þó yfir það stig sem betur fer þegar leið á helgina.



Það telst okkur til tekna að við náðum ævinlega að viðhalda meiri hressleika en þessi gaur.



Sumir náðu að nýta þvagblandaða leðjuna til listsköpunar, sem var jákvætt.



Á hverjum morgni var ræs kl. 08:00 með fánahyllingu og léttum morgunverð. Síðar var tjaldskoðun þar sem mínir gömlu yfirmenn í skátunum Óttar og Högni mættu á svæðið og gáfu okkur ævinlega toppeinkunn fyrir umgengni og almennan hressleika.



Svona til að hafa ekki tóma drullu og eymd í þessari myndasyrpu þá má nú taka fram að síðasti dagurinn var bara nokkuð ljúfur, enda fylltist þá svæðið af gömlum hippum í von um að ná nettu seventís-sýruflassbakki áður en hátíðin myndi enda í reiv-partíi og flugeldageðveiki.



Og í lokin: Það jafngildir dauðadómi að fara á svona hátíð án þess að hafa með sér fjölskyldupakkningu af "Pusletid" blautservéttum. Væri jafnvel upplagt fyrir Vara frænda ef hann skyldi einhverntíman skella sér á álíka samkomu að grípa með sér tvær pakkningar og bjóða upp á tjaldvitjanir með neðanþvottaþjónustu. Í því samhengi mætti jafnvel benda á að það er tiltölulega stutt í þjóðhátíð.



Kannski ætti þetta rapport að enda á nokkrum orðum um tónlistina sem var í boði. Skilst að þetta festival-batterí gangi ekki bara út á holla útiveru og náungakærleik. Í tónlistinni ber fyrst að nefna Arcade Fire. Hafði einhvern veginn tekist að leiða þetta band algjörlega hjá mér í gegnum árin, ætli það hafi ekki dregið úr áhuganum að tékka á þeim í hvert skipti sem ég heyrði á þau minnst, eins öfugsnúið og það hljómar. En fyrir hátíðina ákvað ég fyrst þau væru að spila þarna að ég gæti alveg eins undirbúið mig smá fyrir giggið. Það endaði síðan með því að plöturnar þeirra voru nokkurn veginn á rípít flesta vinnudaga fyrir hátíðina. Enda er þetta helvíti mögnuð grúppa á tónleikum. Ekki spillti að báðir fiðluleikararnir mættu síðan í eftirpartí í tjaldið okkar. Að mig minnir. Þetta voru líka fyrstu tónleikarnir á fimmtudeginum eftir ömurlegasta rigningadag í manna minnum, og þeir blésu óneitanlega smá lífi í sálina og gáfu rigningunni eilítinn tilgang.

Seinna um kvöldið var svo málmur í boði Mastodon á dagskrá (til að viðhalda hinu viðkvæma indí/metal jafnvægi), en krappí sánd gerði þá tónleika að vonbrigðum. Þar sem ég stóð í tjaldinu heyrðist ákaflega lítið annað en trommur og bassi. Verð að taka meira mark á því heilræði Gunna Jóh að stilla mér alltaf upp við hliðina á hljóðmanninum því þar sé besta sándið.

Daginn eftir tékkaði ég á fínum sænskum metal í boði In flames. Er greinilega farinn að fíla svona blöndu af öskrum og melódíu í metal á gamals aldri. Twistaði síðan eilítið við nokkra gamla smelli frá Beastie Boys. Heyrði gárúnga segja að þeir hefðu ekki séð jafn margt hvítt fólk dilla sér við hvíta menn að spila svartra manna tónlist síðan Hjálmar spiluðu síðast á Græna hattinum. Alltaf hressir þessir gárúngar. En um kvöldið var aðalstuðið á Queens of the stone age á appelsínugula. Skemmti mér mun betur þarna en þegar þeir spiluðu í Egilshöll um árið. Stuð að heyra lög af nýju plötunni. Hins vegar var enginn nakinn bassaleikari eins og þegar ég sá þá fyrst á Leeds fyrir allmörgum árum, enda búið að reka hann úr bandinu fyrir löngu. Hann hefði kannski hresst aðeins upp á sjóvið.

Það er ekki optímalt að vakna klukkan hálf þrjú að degi til með hrottalega tjaldútilegu timburmenn og eiga að mæta á brjálaða þungarokkstónleika klukkan þrjú með Machine Head. Náði samt að harka það af mér og naut tónleikanna eins vel og ég gat miðað við aðstæður, enda eru þeir nýbúnir að gefa út plötu sem hefur verið kölluð Master of pöppets fyrsta áratugarins. Um kvöldið voru gömlu fartarnir í The Who bara skemmtilegri en von var á, og renndu sér í hvert C.S.I.-stefið á fætur öðru. Þar með jafnaði ég pabba í fjölda Who-tónleika en hann sá þá spila í kaffiteríunni í Leeds-háskóla árið 1970.

Aðalnúmerið voru svo Halezar-uppáhaldið Chili Peppers sem stigu á svið uppúr eitt um nóttina. Þeir hófu leikinn aðeins þrír (enginn Anthony Kiedis) með nokkuð feitu djammi sem dróst reyndar heldur á langinn. Síðan seint og síðarmeir mætti Anthony á sviðið og leit eiginlega út fyrir að nenna alls ekki að vera þarna. Hann var líka frekar ryðgaður þegar hann hóf upp raustina (skánaði reyndar þegar leið á), en á milli laga var heldur mikið um löng djömm hjá félögum hans sem virkuðu svolítið eins og þeir væru að fylla út í tímann á meðan hann tæki sér fegurðarpásur. Það var nú samt gaman að sjá svona flinka hljóðfæraleikara flippa en þetta var eiginlega full mikið. Las í festivalblaðinu að Anthony hefði verið með kvef og þeir hefðu næstum því aflýst þessu, að því leitinu til var þetta mun betra en ekki neitt. En þetta var samt undir væntingum. Get samt glatt Halez með því að vinur hans Frusciante var í stuði. Falsettan hans var yndisleg í dönsku nóttinni.

Stóra nafnið á sunnudeginum voru æringjarnir í Muse. Ohgeathslega gott tónleikaband þar á ferð sem rokkaði óneitanlega feitt. Vantaði samt smá nýjabrum í þetta fyrir mig þar sem ég sá beisikklí sömu tónleika í fyrra. En samt góð og holl skemmtun.

Þetta var í fyrsta skipti sem ég fór á þessa hátíð en hafði farið nokkrum sinnum á Reading/Leeds á Stóra-Bretlandi. Í samanburðinum þá hefur Roskilde sérstaklega vinninginn í því að þar spila hljómsveitirnar oftast alvöru sett en ekki bara 45 mínúta sampl eins og er oft á miðjum degi á Reading. Arcade Fire spiluðu t.d. örugglega hátt í 90 mínútur þó þau spiluðu snemma á fimmtudegi. Síðan er hægt að hitta á mat sem er ljósárum betri en djúpsteikta brasið á Reading. Mínusinn við Roskilde er að orðið "bollocks" heyrist væntanlega sjaldnar. Var reyndar ekki alveg marktækt í þetta skiptið þar sem það voru Íri og Englendingur í næsta tjaldi.

Síðan er bara að skella sér aftur á næsta ári, því veðrið getur ómögulega orðið eins leiðinlegt þá og núna. Leiðin liggur bara upp á við.

Sænskt töffarakrapp

Eftirfarandi atriði á sér stað u.þ.b. þegar eftirrétturinn var framreiddur í fjölskylduboði dagsins:

Farbror Willy (við litlu sænsku frændur sína á aldrinum 4-8 ára, sagt með stöðluðum ýktum sænskum hreim): "Jahå grabbar, herregud var härligt det är med lite vaniljglass och kaffe!!!"

(Farbror Willy hellir mjólk í kaffið)

Litli sænski frændinn John (8 ára): "Men hörru Farbror Willy, du vet att det är bara tjejer* som tar mjölk i kaffet?"

(Vandræðaleg þögn)

Töffari dagsins er því þessi litli sænski frændi minn John fyrir að venja mig af þessum slæma sið að menga kaffið mitt með mjólk.

Hann er mjög sænskur og lítur svolítið út eins og Emil í Kattholti nema mínus húfan og súpuskálin.



Annars er margt sem bíður afgreiðslu hér á Krappetíkrappinu og eru æstir lesendur sem endranær beðnir um að sýna biðlund. M.a. er von á frekari svæsnum leðjumyndum af Roskilde og svæsnum bjór- og saltkringlumyndum úr ferð Æðstaprestsins til Múnkchen (hægt að lesa eilítið um þá ferð hjá básúnuleikaranum). Þetta hefst allt á endanum.

* Sprund, víf, fljóð, kjellingar

Roskilde-krapp

Alltaf gaman að tygja sig heim eftir svona svakalega hressandi útilegu í útlandinu.





















Mottó síðustu daga: "Það er alltaf hægt að finna einhvern sem hefur það meira skítt en þú." Yfirleitt þurfti ekki að leita lengi.

Annars held ég bara svei mér þá að ég hafi náð mér í nett kvef um helgina, eins ótrúlegt og það hljómar. En keypti mér þó tvenn ný gúmmístígvél, sem hlýtur að vega upp á móti því að einhverju leyti. Einnig var ágætt að komast í heimahús í Sjöbenhamn og fara í ákaflega heita sturtu. Hefði örugglega ekki verið hleypt um borð í flugvél til Íslands ef ég hefði mætt í sauruga festival-átfittinu.

Unglæknakrapp

Finnið fimm villur á eftirfarandi mynd:



Unglæknirinn til hægri á myndinn er eflaust að blóta því hversu lélegt gönguskíðafæri sé á sumrin. Eða að spá í því hversu langt sé síðan hann sagði síðast að eitthvað þyrfti að gerast "STAT". Hann er alltént ekki að hugsa út í nauðsyn þess að setja upp einhvern þenkjandi og gáfulegan svip því hann gæti endað í sjónvarpinu síðar meir.

Hann er nú samt vissulega annað hvort besti eða næst-besti frændi í heimi. Fer eftir dagsforminu hverju sinni.

Prósakrapp

Það er hreint út sagt yndislegt þegar einhver góðhjartaður maður úti í heimi sem ég hef aldregi hitt á ævinni ákveður að senda mér svona ljóðrænan, hnitmiðaðan og fyrst og fremst upplífgandi prósa í tölvupósti.



Þakka þér fyrir kæri Rón ef þú skyldir vera einn af æstum lesendum Krappetíkrappsins (annað eins hefur nú gerst). Þér hafið gjört minn dag.

Í ótengdum fréttum þá bankaði hefðarfrúin sem býr á neðri hæðinni upp á hjá mér í gær og færði mér væna krukku af dýrindis rabbarbarasultu til að hafa með steiktu kjetbollunum. Æ sér gjöf til gjalda segir máltækið og þarf ég því að gjöra svo vel að vippa fram prjónunum og massa eins og eitt par af grifflum eða litríkt ennisband handa henni.

Mömmukrapp

Ástkær móðir Stilla Vebba, Felga Hrímanns, hefur í dag fagnað sextugsafmæli sínu.



Frá vinstri: Stimmi Frebba, Vebbi Still, Felga Hrímanns og loks góðkunninginn Stilli Vebba.

Yndislegri fjölskylda hlýtur eðli málsins samkvæmt að vera allsvakalega vandfundin.

Innkaupakrapp

Innkaup gærdagsins til heimilisins voru Electrolux þvottavél og Nintendo Wii leikjatölva. Þetta hlýtur að þýða að ég sé a.m.k. hálf-fullorðinn.

Í kvöld mun ég því skella í vél af handklæðum á meðan minn frómi sambýlismaður Gunni Jóh blandar handa okkur margarítur. Síðan munum við spila virtúal-tennis fram á rauða nótt.

Það er ekki hægt að fara fram á meira.

Af góðkunningjanum Stilla Vebba er það að frétta að hans síðustu innkaup voru flugmiði til München-borgar (Mjaðarvalla) að heimsækja ónefndan básúnuleikara. Aðalmarkmið ferðarinnar ku vera að setja Norðurlandsmet í neyslu svínakjöts og hreinleikalagabruggaðs öls. Ég gerði Stilla þann greiða að bóka hressingarvist fyrir hann í Hveragerði þegar heim kemur svo hann nái að jafna sig áður en vinna hefst á ný.

Affi Kak-krapp

Í sjúkum huga Stilla Vebba leynist óljós minning um að hafa staðið sveittur á dansgólfinu í dj-siggarún-áframkeyrðri menningarleysunni inni á skemmtistaðnum Affi Kak seint í gærkvöldi, og sungið "Gíng gang gúllí gúllí" hástöfum ásamt tveimur fyrrverandi undirmönnum sínum úr skátahreyfingunni.

Þegar heim var komið í frábærlega 101-akureyri-staðsettu penthouse íbúð foreldra sinna þá lagðist Stilli í gríðarlega eldamennsku til að sefa sárasta ölvunarhungrið. Fingur hans bera enda þess merki í dag að hann hafi verið heldur ónákvæmur með hnífinn þegar saxa átti niður grænmetið. Næst mun Stilli vera forsjáll og vera búinn að undirbúa helsta hráefnið í nætursnarlið áður en haldið er í sollann á Affi Kak.

Fótboltaleiks-krapp

Mín spá fyrir kvöldið er að 'Pool tapi 2-3, og það verði Pennant og Aurelío sem skori mörkin fyrir Liverpool, báðir eftir fyrirgjöf frá Peter Crouch. Gerrard mun halda hreinu í 91 mínútu í markinu, en endi svo á því að fá á sig 3 mörk í uppbótartíma.

Í kjölfarið mun minn frómi vinnufélagi Magnús Helgason fara að halda með Aston Villa, enda ekkert annað hægt í stöðunni.

Það er alveg ný tilfinning fyrir mig að hafa svona mikið vit á fótbolta. Yndislegt alveg hreint.